Dokumentacja

Co działa bez połączenia z internetem

Jeśli DiPAgE jest już zainstalowane na urządzeniu, aplikację można otworzyć i używać do właściwej dokumentacji także bez połączenia z internetem. Można wypełniać formularze, edytować istniejące rekordy i zapisywać nowe dokumentacje środków ochrony roślin. Pobieranie lub eksportowanie istniejących dokumentacji oraz tworzenie plików PDF jest co do zasady możliwe również offline.

Zainstalowana aplikacja nadaje się więc na przykład także do pracy w miejscach ze słabym lub brakującym zasięgiem sieci komórkowej. Aby korzystanie było jak najmniej zakłócane, zaleca się jednak regularne otwieranie aplikacji i jej lokalnie zapisanych danych pomocniczych przy istniejącym połączeniu z internetem.

Co się dzieje, gdy połączenie w wersji online zostanie przerwane?

Jeśli DiPAgE zostało już otwarte w przeglądarce, a połączenie z internetem zostanie następnie przerwane, załadowana aplikacja zwykle nadal nadaje się do użytku. Wprowadzone już informacje nie zostają przez to automatycznie utracone. Dokumentację można co do zasady kontynuować i zapisywać lokalnie.

Różnica w stosunku do zainstalowanej aplikacji ujawnia się przede wszystkim przy uruchamianiu: bez internetu strona może w ogóle nie dać się otworzyć. Kto regularnie używa DiPAgE w miejscach bez pewnego połączenia, powinien więc wcześniej zainstalować aplikację.

Które funkcje wymagają połączenia z internetem

Niektóre funkcje korzystają z aktualnych zewnętrznych źródeł danych. Należą do nich w szczególności wyszukiwanie środków ochrony roślin i wskazań, części wyszukiwania roślin uprawnych oraz usługi mapowe i inne usługi online. Również niektóre kontrole wiarygodności mogą zależeć od aktualnych informacji z zewnętrznych źródeł danych.

Bez internetu funkcje te są tymczasowo niedostępne lub dostępne tylko w ograniczonym zakresie. Właściwa lokalna dokumentacja pozostaje od nich oddzielona. Gdy tylko znów pojawi się połączenie, z usług online można znów korzystać.

Praktyczne postępowanie w sytuacjach offline

Jeśli wiadomo, że przez dłuższy czas będziesz pracować bez internetu, zaleca się wcześniejsze utworzenie potrzebnych obiektów i powtarzających się danych cząstkowych. Często używane lokalizacje, uprawy oraz – o ile przewidziano to w DiPAgE – wielokrotnie używane wpisy można wtedy wykorzystać na miejscu, bez konieczności każdorazowego polegania na zewnętrznym wyszukiwaniu.

Po dłuższej fazie offline DiPAgE należy ponownie otworzyć przy istniejącym połączeniu, aby można było zaktualizować lokalnie zapisane listy pomocnicze.

Jak DiPAgE działa technicznie

Chociaż DiPAgE jest udostępniane przez internet, sama aplikacja działa lokalnie w przeglądarce używanego urządzenia. Dotyczy to zarówno wersji webowej, jak i zainstalowanej Progressive Web App. Zarejestrowane dokumentacje środków ochrony roślin, dane cząstkowe i lokalne stany pracy są zapisywane w lokalnej pamięci przeglądarki urządzenia.

Odróżnia to DiPAgE od klasycznych aplikacji chmurowych, w których każde wprowadzone dane są od razu zapisywane na centralnym serwerze. Instytut Juliusa Kühna nie ma dostępu do lokalnie zapisanych dokumentacji środków ochrony roślin.

Co oznacza suwerenność nad danymi w DiPAgE

Użytkownicy sami decydują, na którym urządzeniu znajdują się ich dokumentacje i kiedy przekazują pliki innym osobom lub instytucjom. Nie następuje (częściowo) automatyczne przesyłanie kompletnych dokumentacji środków ochrony roślin do JKI, placówek doradczych, organów ani innych osób trzecich.

Taka konstrukcja wzmacnia suwerenność nad danymi, ale oznacza jednocześnie, że nie ma centralnej instancji, która mogłaby odtworzyć utracony lokalny stan pracy. Kto usunie dane przeglądarki, zgubi urządzenie lub ulegnie awarii technicznej, bez własnej kopii zapasowej może również utracić lokalnie zapisane dane DiPAgE.

Kiedy mimo to dane opuszczają urządzenie

Niektóre funkcje wymagają usług online. Przy wyszukiwaniu produktu, zapytaniu o wskazanie lub korzystaniu z usług mapowych do danej usługi wysyłane jest zapytanie techniczne. Przekazywane są przy tym informacje niezbędne dla tego konkretnego zapytania oraz – z przyczyn technicznych – także dane połączenia, takie jak adres IP.

Lokalnie zapisane kompletne dokumentacje środków ochrony roślin nie są przy takich zapytaniach automatycznie przesyłane. Właściwe pliki dokumentacji są przekazywane dalej dopiero wtedy, gdy użytkownik sam utworzy eksport, a następnie wyśle lub w inny sposób udostępni ten plik.

Lokalna pamięć przeglądarki: zaleta i odpowiedzialność

DiPAgE korzysta z lokalnej pamięci przeglądarki. Zwykle dane pozostają zachowane także po zamknięciu przeglądarki i po ponownym uruchomieniu urządzenia. Problem pojawia się, gdy przeglądarki lub zasady firmowe automatycznie usuwają dane witryn przy zamykaniu, gdy używany jest tryb prywatny lub incognito albo gdy użytkownik sam usunie dane witryn lub przeglądarki.

Również zainstalowana aplikacja webowa jest technicznie nadal związana z technologią pamięci leżącej u podstaw przeglądarki lub systemu operacyjnego. Sama instalacja nie zastępuje więc kopii zapasowej.

Regularnie twórz kopie zapasowe

Za trwałe przechowywanie danych dokumentacyjnych odpowiada sam użytkownik lub gospodarstwo. Zaleca się regularne eksportowanie gotowych dokumentacji środków ochrony roślin jako plików oraz dodatkowo tworzenie w rozsądnych odstępach czasu pełnej kopii zapasowej bieżącego stanu pracy DiPAgE.

Pełna kopia zapasowa jest szczególnie wskazana przed większymi zmianami na urządzeniu, przed zmianą przeglądarki, przed aktualizacjami systemu lub przeglądarki, przed zresetowaniem urządzenia oraz zawsze wtedy, gdy zarejestrowano większą liczbę nowych dokumentacji.

Świadome usuwanie danych lokalnych

Kto chce całkowicie usunąć dane DiPAgE z urządzenia, może usunąć w przeglądarce zapisane dane witryny pod adresem DiPAgE. Wcześniej należy zapisać na zewnątrz wszystkie potrzebne dokumentacje i kopie zapasowe, ponieważ usunięcia lokalnej pamięci nie można cofnąć.

Odróżnianie pełnej kopii zapasowej od eksportu dokumentacji

Pełna kopia zapasowa służy do jak najpełniejszego zabezpieczenia bieżącego stanu pracy DiPAgE. Oprócz gotowych dokumentacji środków ochrony roślin mogą do niej należeć także dane cząstkowe i inne informacje robocze. Eksport poszczególnych protokołów służy natomiast przede wszystkim do trwałego archiwizowania konkretnych dokumentacji środków ochrony roślin, ich przekazywania lub ponownego importu na innym urządzeniu.

Do bieżącej archiwizacji gotowych dokumentacji szczególnie nadaje się eksport protokołów. Pełna kopia zapasowa jest dodatkowo wskazana, gdy ma zostać zachowany lub przeniesiony cały stan roboczy aplikacji.

Tworzenie pełnej kopii zapasowej

W sekcji „Profil” lub „Zarządzanie danymi” można pobrać pełną kopię zapasową bieżącego stanu pracy DiPAgE. Ten plik kopii zapasowej należy zapisać w niezawodnym miejscu, na przykład w firmowym magazynie plików, na zewnętrznym nośniku danych lub w zatwierdzonej przez gospodarstwo chmurze.

Plik kopii zapasowej jest szczególnie cenny, gdy trzeba wymienić urządzenie lub gdy utracony zostanie lokalny stan przeglądarki. Uzupełnia eksport gotowych protokołów, ale niekoniecznie zastępuje uporządkowane archiwizowanie poszczególnych dokumentacji środków ochrony roślin.

Ponowne wgrywanie pełnej kopii zapasowej

Pełną kopię zapasową można ponownie wgrać do DiPAgE, aby przywrócić wcześniejszy stan pracy lub przenieść kompletny stan pracy na inne urządzenie. Należy przy tym pamiętać, że przywrócenie pełnej kopii zapasowej zastępuje istniejący stan pracy na urządzeniu docelowym.

Przed wgraniem kopii zapasowej na urządzenie, które jest już używane, należy więc najpierw zabezpieczyć także znajdujący się tam bieżący stan pracy. W razie wątpliwości można wtedy do niego wrócić.

Importowanie poszczególnych dokumentacji środków ochrony roślin

W sekcji „Protokoły” można ponownie wczytać wyeksportowane dokumentacje środków ochrony roślin. Obsługiwane są przewidziane przez DiPAgE maszynowo czytelne formaty plików, w szczególności JSON, XML i CSV; w zależności od formy eksportu można importować także pliki zbiorcze.

Import nadaje się na przykład do przenoszenia między dwoma urządzeniami, do przejmowania dokumentacji z wspólnego magazynu plików lub do sprawdzania rekordów udostępnionych przez inną osobę.

Niekompletne rekordy podczas importu

Jeśli zaimportowany rekord nie zawiera wszystkich wymaganych danych, DiPAgE może wskazać brakujące informacje. Takie rekordy można przejąć do dalszej edycji i oznaczyć jako niekompletne. Przed zgodnym z prawem eksportem brakujące dane obowiązkowe muszą zostać uzupełnione.

DiPAgE może w ten sposób służyć także jako środowisko do sprawdzania i dalszej obróbki danych, które nie zostały w pełni utworzone w samej aplikacji.

Co się dzieje w przypadku konfliktów?

Jeśli podczas importu rekord trafi na już istniejący rekord o tej samej tożsamości, ale o innej treści, DiPAgE wyświetla okno rozwiązywania konfliktów. Zestawia się w nim wersję lokalną i zaimportowaną. Różniące się właściwości są wyróżnione, dzięki czemu widać, gdzie obie wersje się różnią.

Następnie można zdecydować, która wersja ma zostać przejęta. Pozwala to uniknąć sytuacji, w której odmienny plik niezauważenie nadpisze istniejący rekord. Przy większych importach konflikty należy świadomie sprawdzić i dopiero potem zapisać.

Odróżnianie lokalizacji, obiektu i obiektu poddanego zabiegowi

Miejsce zabiegu opisuje, gdzie odbywa się zabieg ochrony roślin. Należy do niego położenie geograficzne lub administracyjne oraz wielkość lub zasięg lokalizacji. W DiPAgE lokalizacja ta jest zarządzana wraz z odpowiednim kontekstem uprawy i produkcji jako obiekt wielokrotnego użytku.

„Obiekt poddany zabiegowi” opisuje natomiast faktycznie objętą zabiegiem część. Obiektem może być na przykład pole o powierzchni 10 ha, podczas gdy w konkretnym zabiegu zabiegiem objętych jest tylko 4 ha. Wtedy obiekt nadal ma 10 ha; obiekt poddany zabiegowi w tym pojedynczym zabiegu obejmuje 4 ha.

Jak wyznacza się granice obiektu

Za obiekt uważa się co do zasady zwarty obszar tego samego gatunku uprawy lub – jeśli spełnione są warunki – tej samej grupy upraw. W uprawach rolniczych najmniejszą wspólną jednostką obserwacji jest część pola (Teilschlag). Różne odmiany tego samego gatunku uprawy same w sobie nie prowadzą do powstania odrębnych obiektów.

Przy ponownym wykorzystaniu w DiPAgE oprócz lokalizacji i uprawy rolę odgrywa także odpowiedni rok. Obiekt należy więc utworzyć na nowo dla nowego roku uprawy lub zabiegu. Istniejące dane można przy tym wykorzystać jako punkt wyjścia i zapisać ze zmienionym rokiem jako nowy rekord cząstkowy.

Jaka referencja lokalizacji jest używana

DiPAgE obsługuje różne rodzaje referencji lokalizacji, w tym współrzędne, numery działek ewidencyjnych (Flurstückskennzeichen), referencje InVeKoS, geometrie powierzchni oraz specjalne możliwości referencji dla torów, terenów leśnych i dróg. W zależności od wybranej referencji wymagane są niezbędne dla niej dane.

Jeśli dla powierzchni objętej zabiegiem istnieje referencja InVeKoS z wniosku o płatności obszarowe, co do zasady należy jej użyć w pierwszej kolejności. W Niemczech referencja odbywa się za pomocą FLIK. W zależności od kraju związkowego dla jednoznacznego przypisania mogą być wymagane dodatkowe dane, takie jak numer pola lub części pola. Jeśli nie ma referencji InVeKoS, można użyć innych form georeferencji przewidzianych w standardzie danych.

Kilka referencji lokalizacji dla tego samego obiektu

Dla tego samego obiektu w razie potrzeby można zapisać kilka referencji lokalizacji. Może to być przydatne na przykład wtedy, gdy w chwili dokumentowania FLIK nie jest jeszcze dostępny i najpierw używana jest inna referencja, np. współrzędne. FLIK można uzupełnić później.

Ważne: kilka referencji zawsze opisuje ten sam obiekt na różne sposoby. Funkcja nie jest przeznaczona do łączenia kilku oddzielnych lokalizacji w jednym obiekcie.

Funkcja mapy InVeKoS

Dla odpowiednich referencji lokalizacji DiPAgE obsługuje wprowadzanie za pomocą widoku mapy. Współrzędne lub powierzchnie można w ten sposób wybierać przestrzennie, zamiast wpisywać wszystkie dane w całości ręcznie.

Urzędowe obiekty InVeKoS wraz z ich geometriami powierzchni są obecnie dostępne na mapie DiPAgE tylko dla Nadrenii Północnej-Westfalii. Powierzchni w innych krajach związkowych nie można więc obecnie wybrać z mapy jako obiektu InVeKoS w ten sam sposób. Dane lokalizacji można tam mimo to dokumentować za pomocą przewidzianych możliwości wprowadzania.

Zapisywanie i ponowne wykorzystywanie obiektów

Często używane lokalizacje lub obiekty można zapisać jako dane cząstkowe. Dzięki temu te same informacje o lokalizacji i uprawie nie muszą być przy każdym zabiegu środkiem ochrony roślin wprowadzane ponownie w całości. Jest to szczególnie pomocne przy regularnie traktowanych polach, instalacjach lub obszarach gospodarstwa.

W przypadku zmian należy sprawdzić, czy nadal opisywany jest ten sam obiekt, czy trzeba utworzyć nowy obiekt – na przykład przy nowym roku lub zmienionej uprawie.

Menedżer obiektów jako centrum pracy

Menedżer obiektów gromadzi zapisane obiekty i ich najnowsze zabiegi środkami ochrony roślin. Stamtąd można wybierać obiekty, łączyć je do zabiegów wielokrotnych i celowo otwierać istniejące protokoły.

Za pośrednictwem menedżera obiektów można ponadto szczególnie bezpiecznie przejść do konkretnej dokumentacji środka ochrony roślin w sekcji „Protokoły”. Jest to pomocne na przykład wtedy, gdy dokumentację trzeba edytować lub usunąć albo gdy istniejący zabieg jest używany jako szablon nowej dokumentacji.

Jak działa wyszukiwanie produktów

Wyszukiwanie produktów jest odblokowywane po wybraniu uprawy. Podczas wpisywania można szukać według nazw produktów lub numerów zezwoleń. Właściwe wyszukiwanie produktów i wskazań korzysta z aktualnego źródła danych online i dlatego wymaga połączenia z internetem.

Wyszukiwanie jest wbudowane w normalny przebieg dokumentowania: najpierw określa się uprawę, a następnie oferowane są odpowiednie propozycje produktów. Dzięki temu nie trzeba szukać w całkowicie niefiltrowanej liście produktów.

Zasada „najpierw uprawa” i wyniki wyszukiwania

DiPAgE rozróżnia produkty dopuszczone odpowiednio dla wybranej uprawy lub grupy upraw oraz pozostałe środki ochrony roślin dopuszczone co do zasady. Te drugie mogą być istotne na przykład wtedy, gdy gospodarstwo posiada specjalne zezwolenie na stosowanie.

Wybór ogólnie dopuszczonego środka nie jest dowodem, że konkretny zabieg jest prawnie dopuszczalny. To, czy wymagane indywidualne zezwolenie dla gospodarstwa lub inna podstawa rzeczywiście istnieje, musi zapewnić sam użytkownik.

Importy równoległe

Importy równoległe można dokumentować bezpośrednio w DiPAgE. Na liście wyników obok regularnych produktów referencyjnych wyświetlane są również powiązane z nimi importy równoległe, które można wybrać. Przy dokumentowaniu uwzględniana jest odpowiednia nazwa wraz z wymaganym numerem zezwolenia.

Importów równoległych nie trzeba więc rejestrować pod dowolnie wymyśloną nazwą produktu, lecz można je przejąć w uporządkowany sposób z przewidzianego wyboru produktów.

Zezwolenia awaryjne

Dla zezwoleń awaryjnych istnieje osobne wyszukiwanie. Podczas wprowadzania środka ochrony roślin można włączyć opcję „Zezwolenia awaryjne”. DiPAgE przeszukuje wtedy nie normalną listę produktów, lecz zapisane informacje o zezwoleniach awaryjnych.

Zezwolenia awaryjne na podstawie art. 53 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 mogą mieć oznaczenia odbiegające od zezwoleń regularnych; w szczególności nie w każdym przypadku istnieje zwykły numer zezwolenia. DiPAgE uwzględnia tę specyfikę przy dokumentowaniu.

Wygasłe i historyczne środki ochrony roślin

Wygasłe lub historyczne środki ochrony roślin mogą być istotne także dla dokumentowania wstecznego. Takie produkty pozostają więc możliwe do znalezienia w wyszukiwarce. DiPAgE może wskazać, że środek nie jest już aktualnie dopuszczony, oraz wyświetlić odpowiedni okres dopuszczenia i ewentualne okresy zużycia zapasów.

Wskazania i dodatkowe informacje o produkcie

Do produktu można wybrać dodatkowe informacje o konkretnym wskazaniu. Informacje te pomagają DiPAgE np. w rozpoznaniu konieczności podania fazy BBCH.

Gatunek uprawy czy grupa upraw

Co do zasady należy dokumentować konkretny gatunek uprawy wraz z odpowiednią informacją BVL-EPPO. Nadrzędna grupa upraw może być dopuszczalna w szczególności w produkcji roślin ozdobnych i warzyw, w szkółkach, w leśnictwie oraz w ogrodach przydomowych i działkowych.

Warunkiem jest, aby stosowany środek ochrony roślin był dopuszczony dla tej grupy upraw oraz dodatkowo albo dla konkretnego gatunku uprawy nie istniało odrębne dopuszczenie, albo w tym samym miejscu zastosowania uprawia się lub poddaje zabiegowi kilka gatunków upraw z tej samej grupy. Grupa upraw nie jest więc ogólnym zamiennikiem konkretnego gatunku uprawy.

Różne odmiany

Różne odmiany tego samego gatunku uprawy nie prowadzą do powstania kilku obiektów. Decydujący jest gatunek uprawy lub – w przewidzianych przypadkach – grupa upraw. Zwarta powierzchnia winnicy lub sadu może więc mimo różnych odmian tworzyć wspólny obiekt, o ile nie jest przerwana istotnymi elementami budowlanymi lub wolnymi powierzchniami.

Uprawa partiami

W uprawie partiami (część) pola danej uprawy pozostaje obiektem nadrzędnym. Poszczególne partie rozumiane są jako części powierzchni lub podobiekty poddane zabiegowi i nie muszą być osobno georeferencjonowane ani tworzone jako własny obiekt.

Faktycznie objętą zabiegiem partię można udokumentować za pomocą wielkości obiektu poddanego zabiegowi i w razie potrzeby dodatkowo oznaczyć w polu opisu, na przykład jako „Sałata lodowa, partia 2”.

Uprawa wędrowna i rotacyjna

Dla niektórych systemów uprawy wędrownej lub rotacyjnej istnieje uproszczenie. Dotyczy to w szczególności produkcji roślin ozdobnych, w tym szkółek, oraz uprawy warzyw, jeśli uprawy lub grupy upraw są w ciągu roku, w okresie ich produkcji, prowadzone na zmieniających się powierzchniach, na przykład przy zmianie partii lub wielokrotnym wykorzystaniu powierzchni.

W takich przypadkach geolokalizację i podanie powierzchni można oprzeć na zakładzie produkcyjnym (Betriebsstätte). Zakład produkcyjny jest wtedy najmniejszą rozpatrywaną jednostką, dzięki czemu nie trzeba osobno georeferencjonować każdego zmiennie wykorzystywanego obszaru.

Zaprawianie materiału siewnego i nasadzeniowego

DiPAgE nie ogranicza się do klasycznych zabiegów powierzchniowych. Jako rodzaj zastosowania można wybrać także „Beizung” (zaprawianie); można wtedy rozróżnić zaprawianie materiału siewnego i materiału nasadzeniowego.

Przy zaprawianiu dokumentuje się nie poddaną zabiegowi powierzchnię, lecz poddaną zabiegowi ilość, na przykład w gramach, kilogramach, decytonach lub tonach. Dla zabiegów na materiale siewnym lub nasadzeniowym nie przewidziano podziału na obiekt nadrzędny i podobiekt poddany zabiegowi, ponieważ rozdzielenie to nie jest praktyczne dla tego typu zastosowania.

Zabiegi w pomieszczeniach i szklarniach

Oprócz zabiegów w uprawie polowej i zaprawiania można dokumentować także zabiegi w pomieszczeniach zamkniętych. Należą do nich, zależnie od kontekstu stosowania, na przykład magazyny, szklarnie i inne pomieszczenia wewnętrzne. Rodzaj zastosowania steruje tym, o jakie dalsze dane pyta DiPAgE i czy jako obiekt poddany zabiegowi podaje się powierzchnię, objętość czy ilość.

Wspólne traktowanie kilku obiektów

W menedżerze obiektów można włączyć tryb wielokrotny. Następnie można zaznaczyć kilka zgodnych obiektów i wspólnie przypisać im ten sam zabieg środkiem ochrony roślin. Warunkiem jest obecnie, aby zaznaczone obiekty miały ten sam gatunek uprawy lub tę samą dopuszczalną dla tego grupę upraw.

Wybór wielokrotny jest ułatwieniem wprowadzania danych. W tle dla każdego zaznaczonego obiektu nadal powstaje osobna dokumentacja zabiegu środkiem ochrony roślin. Dzięki temu każdy pojedynczy zabieg pozostaje przypisany do konkretnego obiektu.

Rejestrowanie mieszanin zbiornikowych

W formularzu zabiegu po wprowadzeniu pierwszego środka ochrony roślin można włączyć tryb mieszaniny zbiornikowej. Następnie można dodawać kolejne środki ochrony roślin. Dla każdego środka dane specyficzne dla produktu, w szczególności faktycznie zastosowana dawka, rejestrowane są oddzielnie.

Mieszanina zbiornikowa nie prowadzi do powstania jednego wspólnego rekordu. Jeśli na przykład dwa środki zostaną zastosowane na tym samym obiekcie, powstają dwie samodzielne dokumentacje środków ochrony roślin z tym samym miejscem zabiegu, ale każda z własnym środkiem ochrony roślin i własną dawką.

Zapisywanie często używanych mieszanin zbiornikowych

Powtarzające się kombinacje można zapisać jako dane cząstkowe i później wykorzystać ponownie. W zależności od sposobu pracy można zapisać całą mieszaninę zbiornikową albo poszczególne środki ochrony roślin jako dane cząstkowe do ponownego użycia. Mieszaniny zbiornikowe można w ten sposób przygotować bez konieczności pełnego wybierania każdego produktu przy każdym zabiegu od nowa.

Łączenie wyboru wielokrotnego i mieszaniny zbiornikowej

Obie funkcje można koncepcyjnie ze sobą łączyć: mieszaninę zbiornikową można zastosować dla kilku zgodnych obiektów. Logika rekordów zostaje przy tym zachowana. Dla każdego zaznaczonego obiektu i każdego użytego środka ochrony roślin powstaje samodzielna dokumentacja zabiegu środkiem ochrony roślin.

To rozdzielenie jest ważne, ponieważ każdy produkt musi pozostać możliwy do prześledzenia osobno, nawet jeśli w praktyce zabieg wykonano w jednym przejeździe.

Znajdowanie i filtrowanie protokołów

W sekcji „Protokoły” zarządza się zapisanymi dokumentacjami środków ochrony roślin. Można tam wyszukiwać poszczególne rekordy bezpośrednio lub zawężać je za pomocą filtrów, na przykład według uprawy, środka ochrony roślin, lokalizacji lub roku.

Jeśli szukana dokumentacja należy do znanego obiektu, droga przez menedżera obiektów jest często prostsza: tam można rozwinąć najnowsze zabiegi obiektu, a następnie otworzyć je bezpośrednio w sekcji protokołów.

Edytowanie zabiegu środkiem ochrony roślin

Wybierz w sekcji „Protokoły” daną dokumentację i otwórz ją za pomocą funkcji edycji. Następnie możesz dostosować żądane dane i zapisać je ponownie.

Edycja ma sens, gdy w już zapisanej dokumentacji znajduje się błąd. Nie należy jej mylić z funkcją „Użyj jako szablonu”: przy edycji zmieniany jest istniejący rekord, a przy szablonie dotychczasowy rekord pozostaje niezmieniony.

Usuwanie błędnej dokumentacji

Pojedynczą dokumentację środka ochrony roślin można usunąć w sekcji „Protokoły”. Aby uniknąć przypadkowych usunięć, dokumentację należy wcześniej jednoznacznie zidentyfikować za pomocą wyszukiwania, filtrów lub bezpośredniego przejścia z menedżera obiektów.

Szczególnie przy wielu podobnych zabiegach zaleca się drogę przez konkretny obiekt w menedżerze obiektów, aby rzeczywiście otworzyć i usunąć właściwy rekord.

Używanie istniejącej dokumentacji jako szablonu

W menedżerze obiektów można rozwinąć istniejący zabieg środkiem ochrony roślin i za pomocą „Użyj jako szablonu” przejąć go jako podstawę nowej dokumentacji. Pierwotna dokumentacja pozostaje przy tym niezmieniona.

Ta funkcja nadaje się do powtarzających się zabiegów, w których wiele danych jest takich samych lub podobnych. Przed zapisaniem nowego zabiegu należy w szczególności sprawdzić datę, rok, dawkę, obiekt poddany zabiegowi oraz wszystkie dane zależne od produktu lub wskazania.

Przygotowywanie zleceń oprysku i zleceń pracy

Zabieg środkiem ochrony roślin można przygotować jeszcze przed jego faktycznym wykonaniem. Przewidziane dane można następnie wydać jako dobrze czytelny PDF i na przykład wydrukować lub przekazać cyfrowo osobie wykonującej zabieg.

W ten sposób DiPAgE może być wykorzystane jako podstawa zlecenia oprysku lub zlecenia pracy. Po faktycznym wykonaniu dokumentację należy sprawdzić i w razie potrzeby dostosować do rzeczywiście wykonanego zabiegu.

Dostępne formaty eksportu

DiPAgE obsługuje eksport dokumentacji środków ochrony roślin jako JSON, XML, CSV i PDF. JSON, XML i CSV to tekstowe, maszynowo czytelne formaty przeznaczone do uporządkowanego przetwarzania elektronicznego. Warunkiem zgodnej z prawem dokumentacji jest to, aby wymagane dane były zawarte w pełni i zgodnie z określonym standardem danych.

PDF służy natomiast do czytelnej prezentacji dla człowieka. Nadaje się do własnego archiwizowania, do przeglądania, jako zlecenie oprysku lub do okazania podczas kontroli, ale nie jest przewidzianym maszynowo czytelnym formatem dokumentacji.

Dlaczego XLSX traktowany jest inaczej

JSON, XML i CSV to tekstowe formaty plików. Ich zawartość istnieje bezpośrednio jako tekst i może być w uporządkowany sposób odczytywana przez oprogramowanie na podstawie określonej składni lub określonych separatorów. Można je więc wczytywać jako tekst bez aplikacji biurowej specyficznej dla danego formatu i przetwarzać automatycznie.

XLSX nie jest natomiast czystym formatem tekstowym, lecz opartym na ZIP formatem kontenera, w którym kilka plików XML i inne składniki połączono w skoroszyt Excela. Pliki XLSX również można przetwarzać automatycznie, wymaga to jednak oprogramowania interpretującego budowę tego formatu pliku. Nie są one więc tak łatwo maszynowo odczytywalne jak zwykłe pliki tekstowe, np. JSON, XML czy CSV. W kontekście DiPAgE XLSX nie jest więc stosowany jako maszynowo czytelny format wymiany w rozumieniu używanego standardu danych.

Eksportowanie pojedynczych lub wielu protokołów

W sekcji „Protokoły” można celowo wybierać i eksportować poszczególne dokumentacje środków ochrony roślin. Alternatywnie istniejące rekordy można zawęzić za pomocą filtrów, na przykład według uprawy, środka ochrony roślin, lokalizacji lub roku.

Przefiltrowane rekordy można następnie wydać jako pojedyncze pliki lub – w zależności od wybranego formatu – zebrane w jednym wspólnym pliku. Bez filtrowania można w ten sposób wyeksportować wspólnie także wszystkie istniejące dokumentacje środków ochrony roślin gospodarstwa.

Przenoszenie danych na inne urządzenie

Automatyczna synchronizacja między kilkoma urządzeniami nie następuje. Aby przenieść dokumentacje, eksportuje się je na pierwszym urządzeniu, przekazuje odpowiednią drogą na drugie urządzenie i tam ponownie importuje.

Transport może odbywać się na przykład przez pendrive USB, e-mail lub chmurę. DiPAgE samo nie udostępnia własnej chmury; wybór drogi przekazania należy do użytkownika lub gospodarstwa.

Wspólny folder w chmurze jako ręczna droga wymiany

Wspólnie używany folder w chmurze może ułatwić wymianę danych między kilkoma urządzeniami lub osobami. Nie zastępuje jednak prawdziwej synchronizacji na żywo. Pliki nadal trzeba świadomie eksportować z DiPAgE i importować na drugim urządzeniu.

Taki ręczny przebieg zapobiega niezauważonemu nadpisaniu lokalnych stanów pracy przez centralną wersję w chmurze. Jednocześnie sensowne jest jasne uregulowanie w gospodarstwie, który plik uznaje się za aktualny stan i kto wprowadza zmiany.

Przekazywanie dokumentacji doradztwu lub organom

Jeśli dokumentacje środków ochrony roślin mają zostać przekazane doradztwu, organowi kontrolnemu lub urzędowi, użytkownik eksportuje potrzebne rekordy w wybranym formacie i sam przekazuje plik. DiPAgE nie wysyła zapisanych protokołów automatycznie osobom trzecim.

Do wymiany maszynowej należy używać przewidzianych formatów uporządkowanych. Do samego wglądu wzrokowego pomocny może być dodatkowo PDF.

Wykorzystanie podczas kontroli na miejscu

DiPAgE można stosować także do wglądu i sprawdzania istniejących dokumentacji. Udostępnione przez gospodarstwo pliki zgodne ze standardem danych można zaimportować do sekcji „Protokoły”, przeglądać tam pojedynczo i w razie potrzeby wydać jako dobrze czytelny PDF.

Funkcje filtrowania ułatwiają celowy wybór, na przykład według środka ochrony roślin, uprawy, lokalizacji lub roku. DiPAgE może więc służyć zarówno po stronie dokumentującego gospodarstwa, jak i jako narzędzie do uporządkowanego wglądu w istniejące pliki.